"بخواب خسرو،دیر است.دود دیدگانت را آزار می دهد".^۱ بخواب و نگران نباش.همه می آیند،حتی آن هایی که موقع برگزیده شدن "هامون" تو به عنوان ماندگارترین نقش تاریخ سینمای ایران،مثل همیشه اعتراضشان درآمد:"ما آویختگان به کجای این شب تیره بیاویزیم قبای ژنده و کپک زده ی خود را..."^۲

بخواب و نگران نباش.از فردا خانه ها پر می شود از سی دی های فیلم هایت و نوارهای دکلمه هایت.

زمان کودکی،فکر می کردم آن هایی که دوستشان دارم،هرگز نمی میرند.اما...

برو خسرو،قایقت را بساز و به آب بینداز و برو.برو به پشت هیچستان."پشت هیچستان جایی ست".برو و نگران نباش.من هم چنان در برابر آن هایی که بازی هایت را سرد و بی روح و یک نواخت می نامند،می ایستم.و من هم چنان دوستت دارم...

"تو سرت را بلند می کنی و دست از نوازش سبز قبای کوچکت برمی داری.دیگر گریه نمی کنی..."^۳

۱و ۳:بخش هایی از متن کتاب "بار دیگر،شهری که دوست می داشتم"،اثر نادر ابراهیمی،نویسنده ی تازه در گذشته ی ادبیات کشورمان

۲:یکی از دیالوگ های فیلم هامون بر اساس شعری از "نیما یوشیج"

سينما با گريفيث آغاز شده است و با كيارستمي به پايان مي رسد. 

                                                                                                "ژان لوك گدار"

آن هایی که برخی فیلم های "برتولوچی"(به من چه کدام ها)را فقط به خاطر برتولوچی می بینند و بس!

آن هایی که...

چه اهمیتی دارد؟! واقعا چه اهمیتی دارد که من حالم از چه چیزهایی به هم می خورد و چه چیزهایی  به خنده ام  می اندازند؟اصلا "چه مهم است پاک یا ناپاک"؟!چه مهم است...!